به آفتاب سلامی دوباره خواهم کرد به جویباری که در من جاری بود به ابرها که فکرهای طویلم بودند به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من از فصل های خشک گذر میکردند به دسته های کلاغان که عطر مزرعه های شبانه را برای من به ارمغان می آورند به مادر که در آیینه زندگی میکرد و شکل پیری من بود می آیم ، می آیم ، می آیم و آستانه پر از عشق میشود و من در آستانه به آنها که دوست میدارند و دختری که هنوز آنجا ، در آستانه پر عشق ایستاده ، سلامی دوباره خواهم داد......