روزها را با بی تابی به عصر میرساندیم تا سر ساعت ۵ همدیگر را ملاقات کنیم ، دست همدیگر را بگیریم و چشم در چشم هم دوخته زیر سایه درختان قدم بزنیم .

جریان از روزی شروع شد که گفت با خود عهد کرده هر روز اول اسم مرا روی تنه ی درختان سر راهمان بنویسد .

از آن روز به بعد تمام طول راه دنبال سنگی میگشت تا روی تنه ی درختان حرف اول اسم مرا بکند . دیگر آنقدر سرگرم این کار شده بود که حتی وقتی در نیمه راه از او جدا میشدم اهمیتی نمیداد . روزها همین طور پشت سر هم سپری میشدند تا اینکه بعد از گذشت سالها هنوز هم هر وقت سر ساعت ۵ از همان خیابان رد میشوم ، بیرمردی را میبینم که با هیجان خاصی مشغول کندن اسمی روی تنه ی درختان است .

به نظرت اصولا رابطه ی مستقیمی بین سایز بینی و مقدار هوای مورد تنفس وجود داره؟!